Görsel yok
Gece 4 tekrar beynim uyandırdı beni bu saatte, kalkmak zorundayım sanırım. Kendime gelmek için biraz esnedim, evde herkes uyuyor bu zaten normal bir şey. Güçsüz bir şekilde yataktan kalkıp oturma pozisyonuna geçtim, telefonu elime aldım tabii normal olarak bildirim göremedim. Bu saatte ne yapacağım bilemiyorum, ilkten biraz öldürdüm kendimi telefonla, kötü hissettim sonunda, nasıl harcadım zamanı böyle boşa.
Kararımı verdim en iyisi bir şey yazmak, açtım defteri ama yazamıyorum bu karanlıkta. Sonunda yine teknolojiye geçtim, üzgündüm bu durum için aslında ama olmasaydı bu lanet olası, okuyamazdınız bunu günün sonunda. Şu an yazıyorum bunları böyle sanki geçmişten şimdiki zamana, zaten gerçek olan bu fikirim akıyor yavaş yavaş.
Kalbim ağrıyor şu an bir durum beni çok rahatsız ediyor. Sanırım zaten beni uyandıran başta da oydu. İnsanları anında anlayamayıp bir mantığa yatırmak ne salakça şeydir böyle, yoruldum artık bunu yapmaktan söylesin biri bana nedir bunu durduracak. Sevmediğim kişilerde problem yok ama sevdiklerim üzüyor sanki beni, hayır biliyorum aslında kendini üzen benim.
Bu kararsız hâl neyin nesi? Kendime göre bir olay yaratıyorum ve kaybediyorum. Hayatta kaybetmek yetmezmiş gibi, bir de rüyada kaybediyorum. Bu konuyu insanlarla konuşuyorum, ama anlıyorum ki ne ben onları anlayabiliyorum ne de onlar beni. Sanırım en iyisi tekrar yatmak, çünkü yazmak beni daha da kötü hissettirdi.